Po co ja jestem?
Stało się. Moja córka [9lat] zadała w końcu podstawowe pytanie ludzkości. Ze łzami w oczach, nad talerzem z kotletem wyrzuciła z siebie: po co ja właściwie jestem?.
Poważna sprawa. Jak do tej pory nie znalazłem odpowiedzi na to pytanie o cel istnienia człowieka i właściwie nie znam kogoś kto zna.
Oboje z żoną zamarliśmy z widelcami uniesionymi w pół drogi.
- dobre pytanie – stwierdziłem.
- ale o co ci chodzi córeczko? – zapytała żona.
- bo ja nikomu jestem niepotrzebna – wykrzyczała pretensję, a łzy wielkie jak grochy spłynęły po policzkach.
No i pośpieszyliśmy z zapewnieniami, że jest potrzebna nam, bo uzasadnia nasze z kolei istnienie. No bo jak by jej nie było to kogo byśmy zmuszali do chodzenia do szkoły i jedzenia rosołu? Nasze życie byłoby całkiem bez sensu.
I teraz trzeba się poważnie przygotować na kolejne pytania przy których problem: “skąd się biorą dzieci to pikuś”.
A swoją drogą: czego to dziecko nie wymyśli, żeby nie zjeść kapusty….