Nastolatkowanie
Córka wchodzi agresywnie w okres dojrzewania ze wszystkimi pozytywnymi i negatywnymi efektami. Z jednej strony jest to bardzo miłe patrzeć jak dziecko rośnie i zmienia się w samodzielną jednostkę. Z drugiej strony przeraża mnie perspektywa kilkuletniej huśtawki hormonów i tego całego nastolatkowania.
Jak tu nie stracić kontaktu z dzieckiem? Jak pokierować rozwojem, skoro traci się wpływ na cokolwiek? Jak wytrzymać to pyskowanie, ekspresyjne wyrażanie swoich cudownych, niezwykle odkrywczych refleksji?. Ciężka sprawa. No ale nikt nie obiecywał że będzie lekko i w końcu to każdy jakoś to przeszedł.
Komentarze są wyłączone