No i stało się. Przekroczyliśmy magiczną liczbę lat czterdziestu. Niby nic się nie stało, a jednak wiek już się odczuwa pomału w kościach. Systemy troszkę szwankują. Trzeba witaminki łykać i konserwować organizm bo do setki jeszcze sporo czasu….
Mimo mojego wcześniejszego przekonania iż kotek nie da rady niczego złowić z uwagi na brak właściwości maskujących sierści jednak okazało się iż wewnętrzny tygrys kotka zwyciężył. Dziś rano mogliśmy całkiem osłupieni patrzeć jak kotek dumnie nosi w pysku po całym ogrodzie wróbla. Ale miała radochę… Bawiła się i bawiła zdobyczą po czym spałaszowała w całości. Zostały piórka. Kocie jedzenie poszło częściowo w odstawkę. Po takiej dawce żywego, świeżego pokarmu kot nie jest zainteresowany chrupkami dla kotów. Efekt uboczny nowej umiejętności – spadek kosztów utrzymania kota – przeszedł na samo wyżywienie.
Brutalna rzeczywistość po raz kolejny ściągnęła mnie brutalnie na ziemię, a można by rzec : wbiła w glebę i zmusiła do zapoznania się z nowym terminem technicznym : koło dwumasowe.
Mój kochany samochodzik w trakcie jazdy zaczął dziwnie się zachowywać i wydawać niebezpieczne odgłosy sugerujące że rozpada się skrzynia biegów albo i jeszcze coś gorszego. Ewidentnie we wnętrznościach auta zaczęły się telepać części. Z przerażeniem przeanalizowałem dostępne opcje i podjąłem ryzyko dojechania do mojego ulubionego mechanika samochodowego, ponieważ byłem akurat niedaleko. Dziś chyba nie podjąłbym tego ryzyka po raz drugi i raczej zalecałbym holowanie.
Całkiem przypadkiem, podczas przeczesywania sieci odkryłem nowy sposób spędzania czasu – geocaching. Polega on na odnajdowaniu ukrytych przez innych uczestników gry skrzynek kontaktowych. Skrzynki są umieszczane w miejscach ciekawych, atrakcyjnych do zwiedzenia, lub spenetrowania. Na stronie opencaching.pl umieszczone są namiary gps na skrzynkę i informacje potrzebne do jej znalezienia.
Wybraliśmy się z córką do schroniska dla zwierząt, aby wybrać obiecanego kota. Wbrew moim obawom, okazało się iż w schronisku są piękne, wypasione koty złaknione kontaktu z ludźmi. Oczywiście córka wybrała najbrzydszego kota jaki był. Szybko jednak okazało się że był to dobry wybór. Micia, bo tak została nazwana kotka nadrabia charakterem. W życiu nie widziałem takiego grzecznego i spokojnego kota. Wystarczy spojrzeć na nią, a już mruczy na odległość. Wystarczy gdzieś przysiąść, a po chwili już przychodzi sobie do człowieka włazi pomalutku na kolana. Nie sposób jej nie lubić. Teraz wlazła mi na biurko położyła się obok myszki i śpi.
Jest tak towarzyska że łazi za nami po całym domu. Jeśli tylko wszyscy wyjdą z pomieszczenia zaraz przenosi się razem z nimi.
Wie że nie wolno wskakiwać na stół i blat kuchenny, ale potrafi rozkosznie prosić o jedzenie jak żona przygotowuje świeże mięsko na kotlety.
Była troszkę wychudzona, ale oczywiście moje kobiety podjęły to jako wyzwanie. W ruch poszły różne pokarmy dla kotów, witaminki i naturalne przysmaki. No i kotka pomału zaczyna wyglądać coraz lepiej.
Śmieszna sprawa, bo kot wygląda na takiego który był wychowany całkowicie w domu i na dworze zachowuje się tak jakby trafiła do jakiegoś innego świata. Boi się wiatru, ziemi, ptaków, wszystkiego…